Heimwee naar de Hondsbossch

In 2010 zaten we twee maanden in Petten, februari en maart. De Hondsbossche zeewering – een lange kaarsrechte zeedijk – was nog gewoon de dijk die de polder achter de dijk tegen de zee moest beschermen. Basalt, teer, stenen en lange strekdammen die zich uitstrekten in de zee. Dat alles ligt nu onder het zand, in het kader van de kustverdediging.

Ik was dol op die dijk. Zowel voor als achter de dijk was het mooi. Achter de dijk is het nog steeds mooi, de Harger- en Pettemerpolder lijken onveranderd. De voorkant is nu een duingebied. Niet per se lelijk, maar ook niet per se mooi . Gewoontjes. Zeker in het begin met die net aangeplante helmgras leken die duinen kaal geschoren oksels waar weer een beetje haar groeide. Die onverstoorbare zeewering met het strenge basalt was wél bijzonder en had een schoonheid waarvan je moest leren houden. Daarom nog maar eens een serie foto’s van die dijk.

Tekst, training en fotografie