Russell Brown: ‘Oh nee!! Een toekomstvraag! Tot ziens! Fijn met je gesproken te hebben!’

Dit interview met Russell Preston Brown maakte ik in 2010 en het verscheen in Dzone 133.

Russell Preston Brown, Senior Creative Director bij Adobe, was een paar dagen in Nederland om op te treden tijdens de keynote van Adobe User Group XL in Amsterdam en daar ook nog wat Photoshop-sessies te geven. Voorafgaand aan XL bezocht hij Volendam, Kinderdijk, het Fanggggooggg-museum en sprak hij met Dzone. Een variëteit aan onderwerpen passeerde de revue: zijn voorvaderen, Atari, de beide oprichters van Adobe John Warnock en Chuck Geschke, PostScript, de LaserWriter als beeldscherm en natuurlijk zijn liefde, Photoshop. Als je Russell Brown niet kent, kijk dan vóór het lezen van dit interview eerst maar eens op www.russellbrown.com of op adobe.tv en zie zijn hilarische, maar handige en leerzame Photoshop-tips. Het interview verliep ook als een Russell Brown-show…

Voor we echt aan het interview beginnen, praten we over van alles en nog wat. Over publiceren op de iPad bijvoorbeeld, waarover hij zegt: ‘Er komt een stoomwals aangerold met al die digitale publicaties en als je niet meedoet, worden we allemaal verpletterd.’ We hebben het over Adobe en Microsoft en Expression Studio als een soort creatieve suite en hij vraagt: hoeveel Microsoft-producten heb je gebruikt om Dzone te produceren? Eentje, antwoord ik naar waarheid: Microsoft Word. ‘Dat moet kunnen’, vindt hij.

_DSC7748
Continue reading Russell Brown: ‘Oh nee!! Een toekomstvraag! Tot ziens! Fijn met je gesproken te hebben!’

Julieanne Kost: ‘Bij fotografie kan ieder mens iets anders zien’

Dit interview met Julieanne Kost maakte ik in 2011 voor Dzone 135.

Julieanne Kost is Digital Imaging Evangelist bij Adobe voor Lightroom en Photoshop. Ze werkt sinds 1992 voor Adobe, waar ze eerst telefonische support deed voor onder andere Photoshop en Premiere en later doorgroeide naar de rol van evangelist. Ze maakt boeken, waaronder het prachtige Window Seat, met foto’s genomen vanuit een vliegtuigraam. Dzone sprak met haar over haar projecten, boeken en over Photoshop en Lightroom natuurlijk.

Hoe ben je met fotografie begonnen?
Julieanne Kost: ‘Ik heb altijd al gefotografeerd, ook als kind. Mijn moeder is kunstenaar en heeft me er wel in gestimuleerd. Mijn vader was ingenieur en zag dat mijn moeder niet echt veel geld verdiende met haar kunst, dus zag hij een carrière in de kunst voor zijn dochter niet erg zitten. Hij zag dat ik de kunstzinnige kant op wilde met mijn foto’s en wist dat ik niet veel zin had in portretten of huwelijksreportages. Dus wilde hij liever dat ik wat anders ging studeren waar je wel carrière mee kon maken. Ik studeerde daarom psychologie. Het was een voordeel dat ik op college volleybal speelde, waardoor je de benodigde vakken snel in de eerste paar jaar kon doen. Daardoor kon ik me het laatste jaar bezighouden met fotografie, beeldhouwen en alles wat ik verder nog leuk vond. Toen ik uiteindelijk afstudeerde, merkte ik dat je met die vier jaar psychologie niet echt veel kon doen. Je moest verder studeren wilde je bijvoorbeeld therapie kunnen geven. Ik ging werken en weer fotografie studeren en kreeg een degree in fotografie. En het is gewoon mazzel dat ik een baan heb in deze industrie die ik leuk vind, waarbij ik bij kan blijven met alle nieuwe technologieën. Ik ontmoet zoveel fotografen, met uniek werk, en dat sla ik allemaal op in mijn eigen hersens en verwerk dat in mijn eigen werk. Ik hoef me dus niet druk te maken of ik wel van mijn fotografiewerk kan leven.’

Deed je nog wat met de studie psychologie?
JK: ‘Die gebruik ik elke dag… Het was bijvoorbeeld erg handig toen ik telefonische support gaf, waarbij ik probeerde uit te vogelen wat mensen me nu precies duidelijk wilden maken. Als je een vraag wilt stellen over een onderwerp waar je weinig vanaf weet, is het vaak zo dat het moeilijk is om zo’n vraag te verwoorden. Mensen moeten dan kalm blijven en vooral niet gefrustreerd raken. Daarbij kon ik mijn psychologiekennis goed gebruiken.’
Continue reading Julieanne Kost: ‘Bij fotografie kan ieder mens iets anders zien’

De studio van Momkai

De werktafel, het bureau, de studio, de werkomgeving van een creatief ziet er vaak bijzonder uit. Soms strak, soms chaotisch, vaak met veelzeggende details. Deze keer de Studio van Momkai.

Het Amsterdamse Momkai is een ontwerpbureau, dat strategie, ontwerp en technologie laat samenkomen in interactieve en visuele communicatieoplossingen. Momkai houdt zich dus bezig met interaction design, sms-applicaties, online games, animaties, crossmedia campagnes en werkt voor klanten als Veronica, Kawasaki, Oger, de Openbare Bibliotheek of Amesty International.
www.momkai.nl
(Overigens is dit de ‘oude’ studio van Momkai op de Prins Hendrikkade. Ze zijn inmiddels verhuisd.)

De studio van Momkai verscheen in 2010 in Dzone 129.

De volledige inhoud is ©2014 Hans Frederiks.

Anouk Piket: ‘Laten we graffiti gewoon als kunst bekijken’

Het interview met Anouk Piket en de foto’s verschenen in Dzone 143 in 2012.

Op de zijkant van het vreselijk saaie gebouw van Liander aan de Amsterdamse Hoogte Kadijk ontstond begin deze zomer een kunstwerk, gemaakt door de Braziliaanse kunstenares Fefe Talavera. Het is onderdeel van diverse straatkunstwerken, verspreid over de hele stad. Een en ander wordt georganiseerd door Stichting Caramundo, onder de naam R.U.A. – Reflexo on Urban Art. De stichting houdt zich bezig met culturele uitwisseling tussen Brazilië en Nederland en probeert in de arme wijken in Brazilië mogelijkheden te scheppen voor jongeren. R.U.A. is een onafhankelijk street art-platform en online kunstgalerie, dat tentoonstellingen organiseert, workshops en debatten over het belang van kunst. Dzone sprak met Anouk Piket, een van de initiatiefnemers van RUA.

Anouk Piket: ‘Ik heb jaren in Brazilië gewoond en onderzoek gedaan in veel verschillende wijken in Rio de Janeiro naar hiphop en de hiphopcultuur en zo kwam ik in contact met graffitischrijvers. Het viel me op dat ze in Brazilië heel kleurrijke en figuratieve graffiti maken, vaak met een maatschappelijke boodschap. Ik ben me daar meer in gaan verdiepen en op een gegeven moment wilde ik in Nederland iets gaan organiseren, zodat in Nederland, deze vorm van straatkunst onderdeel zou worden van het dagelijks leven van bewoners.’

Is graffiti in Brazilië meer geaccepteerd?
Anouk: ‘In Brazilië maken ze heel duidelijk onderscheid tussen taggen en street art, muurkunst. Kleurrijke muurkunst wordt er toegestaan, gedoogd eigenlijk. Als een buurt het accepteert, wordt het toegestaan. Omdat ze niet steeds worden opgejaagd krijgen graffitischrijvers veel tijd om hun kunst te ontwikkelen en hun technieken te verbeteren. Daarbij houden ze ook niet zo strikt vast aan de oorsprong van graffiti in New York, maar wordt er meer expressief gewerkt. Ze maken er echt een weekenduitje van, waarbij ze met een hele groep samen een muur gaan doen. Muziek erbij, biertje, totaal anders dan hier.

‘Natuurlijk zullen er altijd mensen zijn die het niet mooi vinden, maar er zijn genoeg mensen die het wel waarderen’

Sowieso zijn er in Nederland heel veel wetten en regels. Ik wilde toch proberen of we iets dergelijks in Nederland ook voor elkaar konden krijgen. Ik wilde vooral laten zien hoe graffiti ook gezien kan worden, dat het niet per se als vandalisme moet worden gezien en dat je het kunt inzetten in verwaarloosde wijken en als kunst in de openbare ruimte. Er wordt wereldwijd graffiti in galeries en musea geëxposeerd en voor heel veel geld verkocht, dus het moet niet als een mindere vorm van kunst gezien worden. Dat statement wilde ik met R.U.A. maken, door huizenhoge kunstwerken in de openbare ruimte te maken: laten we het gewoon als kunst bekijken. Natuurlijk zullen er altijd mensen zijn die het niet mooi vinden, maar er zijn genoeg mensen die het wel waarderen.’

Hoe heb je dat aangepakt in Nederland? Jullie begonnen in 2009 in Rotterdam?
Anouk: ‘Ja, dat ging makkelijker dan in Amsterdam. Rotterdam is anders dan Amsterdam, met veel “oude” nieuwbouw en bouwputten. Amsterdam is erg monumentaal en er zijn veel meer regels die voorkomen dat er iets spontaans in de stad gebeurt. We hebben jaren gelobbyd bij allerlei instellingen en uiteindelijk is het gelukt.
In samenwerking met Angelo Bromet konden we in Zuidoost een muur krijgen in Heesterveld van woningbouwvereniging Ymere. Daarna zagen andere woningbouwverenigingen ineens de waarde van street art. Die eerste muur heeft zichtbaar heel veel invloed gehad in het verbeteren van de wijk. Daarna werden andere woningbouwverenigingen en stadsdelen ook enthousiast en gingen de deuren langzaam open. Het was ineens geen graffiti meer, maar iets goeds voor de buurt. Uiteindelijk was het voor het vinden en regelen van alle panden een lang proces met veel vergaderingen met instellingen, welstand, stadsdelen, woningbouwverenigingen, buurtcomités en verenigingen van bewoners voordat iets goedgekeurd was.’

Dat lijkt me moeilijk. Er zijn altijd wel mensen tegen. Hoe gaat het dan?
Anouk: ‘We hebben bijeenkomsten met de bewoners van de panden. We vertellen dan wat het idee van het geheel is. De bewoners hebben inspraak of ze het wel of niet willen. Er waren een paar panden waarvan een aantal bewoners niet akkoord ging en die zijn dan ook niet beschilderd.
Ik denk dat heel veel kunstenaars in Amsterdam ook wel zo’n idee als dit hebben gehad, maar het nooit hebben doorgezet, omdat het zo’n moeizaam en lang proces is. Wij zijn twee jaar bezig geweest met praten, praten, praten. Als je je ergens in vastbijt lukt het uiteindelijk wel, maar je moet wel een lange adem hebben. Zeker in Amsterdam.’

Was het moeilijk om Ymere te overtuigen voor dat eerste pand in Amsterdam?
Anouk: ‘Het ging daarbij om de Heesterveld Creative Community, dus het was sowieso al een speciaal pand. Wij waren daar met een uitwisseling bezig voor een workshopprogramma van R.U.A. Ymere wilde daar al allerlei dingen organiseren, zodat het gebied wat aantrekkelijker werd, dus een kunstwerk paste goed in hun plannen. Voordat we het uiteindelijk mochten doen, zijn er wel heel veel besprekingen geweest. Ze wilden eerst schetsen zien, zodat ze wisten wat er op zou komen.

‘Voordat we het uiteindelijk mochten doen, zijn er wel heel veel besprekingen geweest’

Over het algemeen is er inmiddels veel enthousiasme vanuit pandeigenaren voor R.U.A., maar ook heel veel angst dat er beeld op komt dat niet past in de plannen voor een buurt, bijvoorbeeld blote vrouwen of religieuze uitingen. Dat wordt niet gewaardeerd. Voordat je kunt beginnen wordt er veel besproken.’

Hoe komen jullie aan de kunstenaars?
Anouk: ‘Ik zit zelf regelmatig voor lange tijd in Brazilië. Daar vind ik de artiesten voor de street art. Inmiddels hebben we een internationaal team van curatoren onder leiding van Ramon Martins (BR) die eerder meedeed in Rotterdam. Ook hebben we een enorm netwerk – via via, echt iets wat hoort bij graffiti en street art –, een soort parallelle samenleving waarin iedereen elkaar kent. Het is niet meer zo moeilijk om de juiste artiesten te vinden.
Momenteel is de kunstenares Ovni (Anna Taratiel) uit Barcelona aan het laatste pand aan het werk. Ze komt uit Barcelona maar woont in Amsterdam. Tot nu toe hebben we altijd met Brazilianen gewerkt, maar zij zijn natuurlijk niet de enigen die mooie dingen maken. Als er in de toekomst meer muren beschikbaar komen, willen we de deur openzetten voor kunstenaars uit allerlei landen en natuurlijk uit Nederland zelf, zodat het niet eenzijdig Braziliaans blijft.’


Hierboven: Kunstenares Ovni (Anna Taratiel) uit Barcelona aan het werk aan het laatste pand.

Blijven jullie dit in Amsterdam doen?
Anouk: ‘Wie weet… het ziet er op dit moment heel gunstig uit voor ons in Amsterdam. We zijn aan het kijken of we een vervolgtraject kunnen ontwikkelen, waarbij we meer panden, verspreid over de hele stad kunnen beschilderen. We krijgen veel vraag of zoiets ook in andere buurten kan. We kijken hoe we dat kunnen aanpakken.’

Hoe gaat dat financieel?
Anouk: ‘Altijd moeilijk! We hebben wel steun van sponsors en fondsen gekregen, maar het was allemaal minimaal. De bedoeling is dat het in de toekomst wat makkelijker gaat worden. Het is een zware job, voor de kunstenaars, voor iedereen die het organiseert, het is echt veel werk. Ik hoop dat na deze editie veel bedrijven ons willen sponsoren. Dat hoeft helemaal niet veel geld te zijn; als er veel bedrijven meedoen, dan komt het wel…’

Doe je dit fulltime, kun je ervan eten?
Anouk: ‘We werken er met z’n tweeën fulltime aan. Je kunt er wel van eten, maar er niet uitgebreid van uit eten. Maar met passie durven we het aan. We worden door andere mensen misschien wel als knettergek gezien.
We hebben een stichting Caramundo, die ik in 2004 heb opgericht. Ik wilde allerlei soorten artiesten, muzikanten en street art-kunstenaars naar Nederland halen en Nederlanders naar Brazilië brengen, uitwisselingen opzetten. We organiseerden toen heel veel culturele dingen in sloppenwijken voor jongeren die laaggeschoold waren. Dat doen we nog steeds, maar het is nu meer “kunstzinnig” geworden met R.U.A., dat inmiddels het belangrijkste project is. We kunnen van daaruit alle projecten faciliteren die we eromheen doen, sociaal, educatief, workshops en micro-ondernemingen.

‘Je kunt er wel van eten, maar er niet uitgebreid van uit eten’

De merchandising voor R.U.A. wordt bijvoorbeeld geproduceerd in Rio, maar omdat dat toch nog wel problematisch is – de jongeren moeten allemaal nog trainingen krijgen –, is het nu nog niet klaar. We gaan T-shirts met prints van het werk van de artiesten erop produceren. Als ze klaar zijn gaan we die online aanbieden. We willen topkunst en topkwaliteit, maar we willen het ook zo doen dat jonge mensen uit gebieden die het moeilijk hebben, kansen krijgen om zich te professionaliseren aan de hand van wat wij doen. Ook in Heesterveld werken we met jonge kunstenaars, filmmakers die ook een training bij ons hebben gevolgd. We hopen dat ze daarna zelfstandig culturele en commerciële dingen kunnen uitvoeren.’

Wat hebben jullie te maken met Heesterveld Creative Community?
Anouk: ‘We hebben een appartement in dat pand, waar we kantoor houden en waar de kunstenaars logeren als ze voor ons bezig zijn. Een soort Artist in Residence. Verder wonen er allemaal kunstenaars uit Amsterdam, onder andere van de Rietveld Academie, maar ook filmmakers en muzikanten. Er ontstond een soort artistieke samenleving tussen de Brazilianen en de bewoners van Heesterveld Creative Community en dat is zo goed bevallen dat we in Zuidoost graag meer dingen willen gaan ontwikkelen. Er kan een heel levendig circuit ontstaan in een wijk waar eerst niet zoveel was.

Meer info:
www.reflexonurbanart.org

De volledige inhoud is © 2014 Hans Frederiks, tenzij anders aangegeven.

De studio van Han Hoogerbrugge

De werktafel, het bureau, de studio, de werkomgeving van een creatief ziet er vaak bijzonder uit. Soms strak, soms chaotisch, vaak met veelzeggende details. Deze keer de Studio van Han Hoogerbrugge.

Han Hoogerbrugge woont en werkt in Rotterdam. Hij studeerde schilderen aan de academie van beeldende kunsten Rotterdam (’83-’88). Een computerloos tijdperk. In 1994 komt daar verandering in, de kwasten worden verruild voor een muis en in 1995 komt er een internetaansluiting bij. Aangetrokken door de ongekende mogelijkheden van het web onstaat de site Modern Living, in eerste instantie een experimentele pagina waar de mogelijkheden van het elektronisch publiceren worden onderzocht. In 1998 krijgt de site een serieus gezicht met de start van een doorlopende reeks geanimeerde zelfportretten onder de titel ‘Neurotica’. Elke twee weken een nieuwe animatie. Na een aantal afleveringen worden de animaties interactief. In september 2001 verscheen nummer honderd uit de serie, tevens de laatste.
In 2002 start een nieuwe serie: NAILS. Ook nu is het moderne leven uitgangspunt, maar in een meer geconcentreerde vorm. In 2008 start Hoogerbrugge Prostress.com met een dagelijkse comic. Naast publicaties op de eigen sites realiseerde Hoogerbrugge ook projecten op andere sites.
De interactieve muziekclip ‘Flow’ in samenwerking met de Japanse muzikant Gil Kay verscheen op de site van de NPS, ‘Loss of facial features’ op de site van de VPRO, ‘SPIN’ op de site van Sony en het interactieve verhaal ‘Hotel’ op de site van Submarinchannel.

www.hoogerbrugge.com
www.prostress.com

De studio van Han Hoogerbrugge verscheen in 2010 in Dzone 131.

De volledige inhoud is ©2014 Hans Frederiks.

Han Hoogerbrugge: ‘Interactiviteit doet iets met mensen’

Dit lange interview met Han Hoogerbrugge maakte ik september 2012 voor Dzone 141.

Han Hoogerbrugge is tekenaar, illustrator, kunstenaar en schilder. Hij begon heel vroeg op internet met animaties, en al snel interactieve animaties, maakte het inmiddels tot cultstatus uitgegroeide Hotel en illustreert naast zijn dagelijkse ProStress elke week voor de Volkskrant en regelmatig voor Vrij Nederland. Hij had begin dit jaar een succesvolle tentoonstelling in Rotterdam. Dzone sprak met hem over de oorsprong van zijn werk, over Flash, over lesgeven aan de Willem de Kooning Academie en zijn manier van werken.

Je hebt als opleiding Willem de Kooning gedaan. Schilderen en niet illustratie. Was dat een bewuste keuze?
Han Hoogerbrugge: ‘Ik ging naar de academie om te gaan schilderen, ik heb het nooit specifiek gekozen. Ik heb daar niet rondgekeken en toen gedacht: ik ga voor schilderen. Het was in die tijd een beetje zo dat als het niet met schilderen lukte, je illustratie ging doen. Het maakt in feite niet zoveel uit. Je hebt heel goede illustratoren en heel goede schilders. Ik denk dat je ook prima in beide gebieden actief kunt zijn, zonder dat je dat schaadt. Het gaat tegenwoordig eerder over “beeldmakers” dan illustratoren. De grenzen worden steeds vager.’

Wat was je inspiratie toen je op de academie zat?
Han: ‘David Hockney, Rob Scholte, die bekend werd toen ik op de academie zat, en veel van de Duitse schilders uit die tijd. En wat klassiekers, zoals Francis Bacon.’
Continue reading Han Hoogerbrugge: ‘Interactiviteit doet iets met mensen’

De studio van Tiquestar

De werktafel, het bureau, de studio, de werkomgeving van een creatief ziet er vaak bijzonder uit. Soms strak, soms chaotisch, vaak met veelzeggende details. Deze keer de Studio van Tiquestar Illuminat Rex. Deze Amsterdamse illustrator heeft een studio in het hart van Amsterdam, letterlijk in de schaduw van ‘die oude Wester’.

‘Een plek moet aanvoelen als een jas. Je kent elke zak, elke rits. Een soort clubhuis. Wit, strak en steriel zijn ook leuk, maar dat is niet waar ik mijn inspiratie uit haal. Uit chaos ontstaat orde.’
Hij heeft klanten zoals Heineken, V&D, Snickers, Nike, Carhartt, ING, Albert Heijn, Dockers, Levi’s, Shooting Star Filmpcomany, Vrij Nederland en Playboy Magazine. ‘Veel van mijn werk is commercieel. Dat “compenseer” ik als het ware met mijn vrije werk. Uiteindelijk gaat het toch om de kwaliteit van het werk, of het nu commercieel is of vrij.’
‘Ik zie mijn vrije illustraties als kleine boodschapcapsules uit het verzet van een nabije toekomst, uit een wereld die totaal door angst en bedrog wordt geregeerd. Systemen zijn nu waterdichter dan ze zeventig jaar geleden waren… De massa slaapt, aan mij de taak om ze uit bed te schoppen en ze toe te schreeuwen: Ziet voor U, opdat gij niet struikelt! De Tiquestar groet U!’
www.tiquestar.com

De studio van Tiquestar verscheen in 2010 in Dzone 130.

De volledige inhoud is ©2014 Hans Frederiks.