Bloedprikken in coronatijd

Vanwege redenen die er hier niet toe doen ging ik bloed laten prikken bij een bloedprikker vlak in de buurt, in plaats van bij de bloedprikkers in het AVL. Het ging om de jaarlijkse PSA-meting, controle, of de prostaatkanker zich koest houdt. Deze bloedprikker was vlakbij, dus lekker handig dacht ik. Ik zag er toch ook een beetje tegenop. Niet dat ik dat bloedprikken eng vindt, dat was het niet. Ik vroeg me af hoe dat bloedprikken in zijn werk zou gaan in de anderhalve-meter-wereld. Je kunt geen anderhalve meter afstand houden van iemand die je bloed moet prikken. Die zit vlakbij je en die zit aan je. Misschien had hij of zij zo’n coronapak aan. Ik zou wel zien.

Zombies…

Voor de deur bij de bloedprikkers stond een klein rijtje. Twee mensen voor me, dat viel mee. Er mochten drie mensen binnen zijn en die zaten er blijkbaar al. Vijf mensen voor me dus. Voor me stond iemand met een koptelefoon op, geheel in zichzelf gekeerd. Daar weer voor iemand die ook niet mijn kant op keek. Als je nu op straat loopt kom je twee soorten mensen tegen: zombies en gewone mensen. De zombies kijken niet op of om, kijken je niet aan en groeten je niet als je ze op anderhalve meter passeert. Van die anderen, de gewone mensen, krijg je een knik, een ‘goedemorgen’ of een glimlach. Nu ja, de rij bestond uit zombies.

Ommmmmmmm…

Het duurde en duurde. Ommmmmmmm… Er sloten nog twee mensen aan. Nog een zombie achter me. Eindelijk was ik binnen, in een nauwe pijpela, waar, met die twee andere mensen die binnen zaten, ruimte genoeg was om afstand te houden. Maar je moest wel vlak langs elkaar heen. Dat ging allemaal nog wel. Ook hier geduldig wachten. Ik kreeg langzaam spijt dat ik niet naar het AVL was gefietst. Was er hier geen intake? Er zat niemand bij de balie. Dit was een locatie voor Laag Risico, begreep ik. Dat wil zeggen voor mensen die niet corona-verdacht zijn. Niet hoesten, geen koorts, dan ben je niet corona-verdacht. Je kunt dus zelf bepalen of je dat wel of niet bent. Wie had dat met mijn voorgangers hier doorgenomen? Niemand dus, je moest meteen naar de prikker, die wel je identiteit checkte. Maar niet of je corona-verschijnselen had.

Checken?

Ik was aan de beurt. De vrouw die me ging prikken droeg geen enkele bescherming. Geen mondkapje, geen spatbril. Wel handschoenen, dat dan weer wel. Maar ik voelde me niet echt op mijn gemak. Wie hadden hier allemaal voor me in die stoel gezeten? NIemand had mijn voorgangers gechecked. Ik kon ook gewoon gaan zitten. Werd die stoel elke keer ontsmet, zoals bij de karretjes in Appie gebeurt? Zo te zien niet. Was het niet zinnig om voordat ik bij deze prikster kwam mij even te checken? Bij een balie? Zoals dat volgens mij altijd gaat bij dat bloedprikken.

Moeilijk prikbaar

Overigens was het ook nog een rare prikervaring. Ik ben moeilijk prikbaar, maar weet dat mijn linkerarm de arm is met kans op het meest succes. Maar deze prikster wilde toch kijken of er bij de rechter arm meer succes te behalen viel. Anyway, ik kreeg ook niet de vraag of ik bloedverdunners gebruikte, ik hoefde niet na het prikken 30 seconden de pleister op het prikgaatje vast te drukken. Waardoor – bij thuiskomst – de pleister vol bloed zat. Bah.

Ik vond het een rare ervaring. Ik zocht thuis nog even op bloedprikken in coronatijd en vond dit bij het AMC. Daar, in het ziekenhuis, zit dus ook iemand zonder bescherming, maar ben je van te voren wel ondervraagd of je ergens last van heb. Er is een check. Hier, bij deze prikker niet. Anyway, dit is raar. Ik vond het in ieder geval raar.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.