Harald Dunnink van Momkai over het ontwerpen voor ‘De Correspondent’

Voor Publish nr. 2 van dit jaar interviewde ik Harald Dunnink van Momkai over het ontwerp en de achtergrond van de site voor ‘De Correspondent’ dat Momkai verzorgde en verzorgt. Hierbij het volledige, niet ingekorte interview.

Binnen dertig dagen wilde het nieuwe journalistieke project De Correspondent 15.000 betalende leden bij elkaar te krijgen om te kunnen beginnen. Acht dagen waren genoeg, meer dan 15.000 mensen meldden zich aan en wilden wel die €60,- voor een lidmaatschap van één jaar betalen. Succesvolle crowdfunding, deels te danken aan een optreden van initiator Rob Wijnberg, Femke Halsema en Jelle Brandt Corstius in De Wereld Draait Door. De Correspondent is, zoals ze zelf zeggen ‘Een dagelijks medicijn tegen de waan van de dag’. De Correspondent belooft de leden ‘nieuwe inzichten (te) bieden in hoe de wereld werkt’.
Publish sprak met hoofdontwerper en creative director van De Correspondent Harald Dunnink van ontwerpbureau Momkai, een van de oprichters in het project De Correspondent. Momkai is verantwoordelijk voor het merk, de site en voor alles wat daar achter zit.

Harald Dunnink van Momkai.
Harald Dunnink van Momkai.

Er was een idee – De Correspondent, het dagelijkse medicijn tegen de waan van de dag – maar toen… Hoe moest dat gestalte krijgen?
Harald Dunnink: ‘We hebben eerst lang over de aanpak en het merk gezeten. Toen we eenmaal hadden besloten dat het De Correspondent ging hadden we ook met elkaar afgesproken: het wordt crowdfunding. Maar hoe moesten we het aanpakken? Middels Kickstarter? Of IndieGogo? We besloten om juist een eigen crowdfundingsysteem te bouwen. We wilden De Correspondent erg graag in De Wereld Draait Door presenteren, maar dat blijft altijd een beetje lastig. DWDD weet zelf ook wel hoe belangrijk ze zijn en ze kunnen je zo maar weer afzeggen.’
‘We hadden eerst zelf een presentatie gegeven voor de betrokken mensen. Dat was een ramp. Journalisten zijn keihard voor elkaar. Femke Halsema, die er ook bij betrokken is, was gelukkig heel constructief en bedacht de strategie hoe het best DWDD benaderd kon worden.’

Sommige mensen zeggen achteraf dat we het allemaal aan DWDD te danken hebben, maar dat is echt extreem kort door de bocht.

‘We hebben zelf de signup-systemen gebouwd, we konden precies de vormgeving doen van de pagina waarin alles over De Correspondent wordt uitgelegd. Het was enorm belangrijk dat, als het allemaal los ging, we niet uit de lucht zouden gaan, dat je de signupserver kon bereiken. En dat is allemaal goed gegaan. We besloten 20 minuten voor DWDD live te gaan met de crowdfundingsite. Super spannend. De generale repetitie ging vreselijk en de uitvoering ging fantastisch. Sommige mensen zeggen achteraf dat we het allemaal aan DWDD te danken hebben, maar dat is echt extreem kort door de bocht. Wat er op de site stond – het plan, de betrokkenen, het manifest – was gewoon goed. Je komt er echt niet mee weg als je alles in elkaar geflanst hebt. De hoogste piek in leden was na de uitzending. Ons streefdoel was 15.000 mensen, dat haalde we na acht dagen, aan het eind van de crowdfunding periode waren er 18500 leden.’
Continue reading Harald Dunnink van Momkai over het ontwerpen voor ‘De Correspondent’

De studio van John Prop

De werktafel, het bureau, de studio, de werkomgeving van een creatief ziet er vaak bijzonder uit. Soms strak, soms chaotisch, vaak met veelzeggende details. In elk nummer van Dzone leggen we zo’n studio vast, deze keer De Studio van John Prop.

Het werk van John Prop valt in twee delen uiteen. Hij is illustrator; van kleine plaatjes voor drukwerk tot meterslange bouwschuttingen. Hij houdt van ‘groot’ werken en hanteert net zo lief zaag en verfroller als pen of potlood. Zijn stijl is eenvoudig, kleurrijk, grafisch, wars van moeilijkdoenerij of virtuoos gedoe. Zijn opdrachtgevers zitten voornamelijk in de sociaal-maatschappelijke hoek: woningcorporaties, gemeentelijke diensten, welzijnswerk. Daarnaast houdt hij zich – samen met zijn vriendin Loes – bezig met het initiëren en uitvoeren van licht-, video- en/of geluidkunstprojecten in en rond Amsterdam-Oost. Soms in woonkamers maar meestal in de openbare ruimte. Onder de naam Stichting Polderlicht hebben ze inmiddels een behoorlijk aantal van dat soort projecten neergezet, met medewerking van vele tientallen kunstenaars. Ook beheren ze een aantal etalagegalerieën (‘Inkijk’) in verschillende Amsterdamse metrostations.
Zijn ‘studio’ ligt verspreid over zijn hele huis: de tekentafel is tevens eet- en vergadertafel, de slaapkamer fungeert als archiefruimte, en in de zomer werkt hij in zijn tuintje.

www.johnprop.nl
www.polderlicht.com

De studio van John Prop verscheen in 2014 in Publish.

De volledige inhoud is ©2014 Hans Frederiks.

Kleurmanagement, betrouwbare kleur van invoer tot uitvoer

Deze week kwam het boek over kleurmanagement uit waar ik een flinke tijd aan heb gewerkt. Het boek is geschreven voor fotografen, ontwerpers voor druk en print en voor webdesigners, die allemaal betrouwbare kleuren willen leveren voor hun klanten, voor hun drukwerk of voor hun websites. Het boek is vooral praktisch: hoe krijg je die betrouwbare kleur in Photoshop, Lightroom, Illustrator of InDesign? Hoe maak je die mooie print? Hoe lever je een bestand aan een drukker?
Het boek is te koop bij allerlei winkels: computerboek.nl, of bij de uitgever van Duuren Media en natuurlijk ook bij uw boekhandelaar op de hoek, die het voor u kan bestellen als hij het niet in voorraad heeft.

Dit is de inleiding:

Toveren met kleur


Vroeger – opa vertelt – was het reproduceren van kleur iets dat strikt voorbehouden was aan lithografen. Lithografen waren een soort tovenaars, die zwarte kunst met kleur bedreven. Maar nu, met Adobe Photoshop, met kwalitatief uitstekende digitale fotocamera’s en betaalbare scanners, is de noodzaak om een lithograaf in te schakelen – als je überhaupt in de buurt een lithograaf kan vinden – niet meer aan de orde en is zelf produceren van betrouwbare kleur een must: we zullen zelf moeten toveren met kleur. De hele grafische en creatieve beroepsgroep – van ontwerper tot drukker, elke fotograaf die zijn beroep serieus neemt, elke illustrator die digitaal moet leveren en elke webdesigner die graag wil dat zijn sites er goed uit zien, ontkomt er niet aan zich bezig te houden met kleurmanagement. Maar waarom is het reproduceren van kleur nog steeds zo’n probleem? Waarom lost de computer dat niet gewoon voor je op, met een paar drukken op de knop, met kleurmanagement?
Voor een kleurenlithograaf was het reproduceren van afbeeldingen in kleur zijn vak. Een fabrikant leverde een kleurenscanner en filmplotter die van voor tot achter was afgeregeld en er was een scanneroperator die er voor had doorgeleerd. Nu is dat allemaal volkomen anders. Fotografen werken bijna zonder uitzondering digitaal, er wordt gescand zonder tussenkomst van een lithograaf (als er überhaupt nog gescand wordt) en de eventuele kleurscheidingen voor de drukker worden ‘wel even’ in Photoshop gedaan. Importeren in InDesign en hop! naar de drukker ermee. Tussen het schieten van de foto en het uiteindelijke drukwerk kan heel veel misgaan, waardoor die afbeelding er heel anders uitziet dan ooit bedoeld door de fotograaf.

Schermafbeelding 2014-03-29 om 10.46.17

Het temmen van de kleur


Wat kan er dan allemaal fout gaan? Veel, heel veel. Als fotograaf kun je een foto nog zo mooi corrigeren, maar als het beeldscherm niet op een bepaalde manier is afgeregeld, volgens een standaard – gekalibreerd heet dat – dan kan die gecorrigeerde foto er op het scherm er nog zo mooi uitzien, maar als het beeldscherm te blauw staat afgesteld, en u vond daardoor de foto te blauw en dat heeft u er uit gecorrigeerd, dan ziet die foto er op een goed afgeregeld scherm er ineens grauw en levenloos uit. Wat is er met die blauwe lucht gebeurd?
Die foto gaat daarna naar een vormgever die de foto in Photoshop nog even nagewerkt, hij stopt er bijvoorbeeld wat blauw bij, en zet de foto vervolgens om in de drukkleuren CMYK. Hij heeft echter ook geen verstand van kleurmanagement, en zette de foto om naar SWOP, omdat Photoshop dat nu eenmaal heeft aanstaan. SWOP!, een van de meest gemaakte fouten bij omzettingen naar CMYK. SWOP is gebaseerd op Amerikaanse inkten en deze vormgever drukt bij een drukker in Nederland. Dat ook het papier ongestreken is waarop gedrukt gaat worden, u weet wel, van dat wat ruwere papier dat inkt opzuigt, dan kunt u misschien begrijpen dat er van die oorspronkelijke foto nog maar weinig over is, want de SWOP-omzetting was voor gestreken papier, glad papier dus, iets dat een heel andere manier van kleurscheiden behoeft.
Toch had deze workflow met een paar aanpassingen een goed resultaat op kunnen leveren. Bij wie lag hier de fout? Eigenlijk bij alle drie de partijen: bij de fotograaf, die alleen een foto kan corrigeren als zijn scherm goed is afgeregeld, bij de ontwerper die een bewuste keuze moet maken als hij een omzetting maakt naar drukkleuren en bij de drukker, die meteen aan het bestand had moeten zien dat er iets raars mee aan de hand was. Zeker als het drukwerk op de pers ligt en de kleuren er vreemd uitzien, maar dan is het eigenlijk al te laat.
Het gebruik van kleurmanagement is voor veel designers nog altijd een vorm van zwarte kunst, een kunst die alleen de hogepriesters van het ICC-profiel schijnen te beheersen. Maar met een beetje kennis is het voor elke sterveling mogelijk de zwarte kunst van kleurmanagement te beheersen. U hoeft niet elke toverspreuk of bezwering te kennen, nee, het gaat om een paar bezweringen die u praktisch moet kunnen toepassen en dan geeft die zwarte kunst ineens kleurrijke mogelijkheden.
Dit boek zal u leren de meeste problemen die ontstaan door een gebrek aan kennis te herkennen, begrijpen en voorkomen. Als fotograaf zult u betrouwbare beelden kunnen leveren aan uw klanten, en zelf mooiere afdrukken kunnen maken. Als ontwerper zult u betrouwbare bestanden kunnen leveren aan uw drukker en beter kunnen overleggen met die fotograaf en drukker. En als u een drukker bent, ga ik er van uit dat u uw zaakjes op orde heeft.
Zo niet… lees dan verder in dit boek.

ISBN: 978-90-5940-635-3 (9789059406353)
Uitvoering: Boek, 160 pagina’s
Prijs: € 29,95

De studio van Hans de Kort

De werktafel, het bureau, de studio, de werkomgeving van een creatief ziet er vaak bijzonder uit. Soms strak, soms chaotisch, vaak met veelzeggende details. In elk nummer van Dzone leggen we zo’n studio vast, deze keer De Studio van Hans de Kort.

Hans de Kort fotografeert al jaren mode en portretten voor tijdschriften als Elegance, Margriet en Flair. Liefst met bestaand licht, maar in zijn prachtige studio kan hij met kunstlicht ook alle kanten op. Naast het fotograferen met zijn Canon- en Hasselblad-camera’s fotografeert hij op veel met zijn iPhone.
www.hansdekort.nl

De studio van Hans de Kort verscheen in 2010 in Dzone 133.

De volledige inhoud is ©2014 Hans Frederiks.

Tekst, training en fotografie