Riet Frederiks-Sanders, vandaag was ze jarig

Vandaag zou mijn moeder – Riet Frederiks-Sanders – 106 geworden zijn. Als ze nog leefde natuurlijk. Hier een foto waar mijn beide ouders in de linkerbovenhoek te zien zijn. Volgens mij kijken ze elkaar verliefd aan, waardoor ze er allebei een beetje blurry op staan.

Riet Frederiks-Sanders
Mijn ouders, Jan en Riet, linksboven. Daarnaast, denk ik, Tante Kaatje. Dan mijn tante Jopie en Oom Broer. In het midden – het bruidspaar? – oom Frans Cornet en tante Tiny Sanders, nu waarschijnlijk al Cornet. Links en rechts daarvan mijn oma en opa Sanders. Op schoot bij mijn oma, mijn nichtje Marga. Daaronder mijn nichtje Ria en neven Ruud en Nol, Sanders allemaal.

Rob Frederiks, alweer een jaar overleden…

Vorig jaar overleed mijn broer Rob. Alweer een jaar gelden en het is nog steeds een heel vreemd idee dat hij er niet meer is. Het was en is veel te vroeg.
Nu ik al mijn oude foto’s doorploeg om te kijken welke de moeite waard zijn en welke niet, kom ik ook veel foto’s van Rob tegen. Hierbij een selectie uit de jaren 2005 tot en met 2008.

Jakob Bro Trio in het Bimhuis.

Afgelopen vrijdag speelde het Jakob Bro Trio in het Bimhuis. Linda en ik kon na corona eindelijk weer vrijuit naar een concert. Het trio van Jakob Bro bestond naast Bro uit de Noorse trompettist Arve Henriksen en de Spaanse slagwerker Jorge Rossy. Op foto’s staan voornamelijk Bro en Rossy, we zaten aan de zijkant en Henriksen zat precies tussen beide mannen ingeklemd.

Links Jakob Bro, midden de Noorse trompettist Arve Henriksen en rechts de Spaanse slagwerker Jorge Rossy.

In de Volkskrant stond een lovende bespreking van Gijsbert Kamer:

Henriksen lijkt vrijdag de spil van het trio. Bro beroert zijn snaren bedachtzaam, al dan niet gebruikmakend van pedalen voor de juiste, even voorzichtige vervormingen. En Rossy? Die geeft niet zozeer de maat aan als dat hij accenten plaatst of ontregelt, strijkend met zijn brushes of hard slaande op de trommels.

Continue reading Jakob Bro Trio in het Bimhuis.

Een wonderschone ochtend in Waterland

Ooit, fietste ik regelmatig bij zonsopkomst richting Waterland en legde dan vast wat ik zag. Ik maakte heel veel foto’s, want ja, het was toch digitaal. Daardoor werkte ik die foto’s later niet goed uit. Een beetje door mijn bibliotheek in Lightroom scrollend, kwam ik deze serie van 28 september 2008 tegen. Bijna allemaal nog bewerkt met een vroege versie van Lightroom. 

We zijn inmiddels 14 jaar verder. Ik heb ze nu minder conservatief bewerkt. Mijn smaak is anders dan toen. Ik ben ook een beetje aangestoken door meer verzadiging, meer scherpte. Mooier dan toen? Ik denk van wel.  (Ik fietste de Schellingwouderbrug over, naar Durgerdam. Verder de dijk af, uiteindelijk richting Holysloot, dan terug via Ransdorp en weer de brug over naar huis.)

Woningnood in 1951

Juni 1951 woonden we – mijn vader, moeder, broer Ton en ik – in bij mijn opa en oma op de Zeeburgerdijk. Ik was net drie maanden oud. Mijn jongste  broer, Rob, moest nog geboren worden. Ik heb geen idee wat de ruimte was die we bij mijn opa en oma tot onze beschikking hadden. Het zal allemaal krap geweest zijn. Dat we nodig een eigen huis moesten hebben lijkt me duidelijk. Woningnood in 1951.

woningnood in 1951
Het Bewijs van inschrijving bij Amsterdamse Gemeentelijke woningdienst.

Er heerste toen, net zoals nu en in alle tussenliggende tijden, woningnood. Er kon juni 1951 geen termijn worden genoemd wanneer ze voor een woning in aanmerking zouden komen. Ondertussen werd mijn moeder zwanger van de derde en was er nog steeds geen woning. Een paar maanden voor de bevalling in mei1952 zat ze overspannen in een rusthuis. Het duurde tot begin 1953 voordat we naar het Bellamyplein konden verhuizen. Eindelijk een eigen huis. Meer dan 70 jaar later is die woningnood nog steeds niet opgelost … Het lijkt zelf wel erger geworden.

Tekst, training en fotografie